Grotere pijlen, dus knalluh!

Vanaf donderdag keek ik iedere dag wel even op de weer-app of het zondag droog zou zijn. Ik kijk altijd uit naar het vossenjagen, maar dan liefst wel met droog weer. Vanaf vrijdag leek het er op dat het zondagochtend droog zou blijven. De voorspellingen hadden het bij het rechte-eind, waardoor we vandaag een zo goed als droge vossenjacht kunnen rijden. Ook de uitzetters hadden de rit zonder regen uit kunnen zetten. Kortom: alle ingrediënten om weer 1,5 uur lekker te “vossen”

Johan riep voor vertrek dat de pijlen dit keer lekker groot stonden, dat we hier en daar een stoplichtje zouden tegen komen  en “geen pijl is rechtdoor”.  Gedurende het lopen naar de fietsen was ik nog wel even aan het kauwen op deze hints. Waarom geeft ie deze hints. Zou er op kritische punten juist kleine pijltjes staan of zouden er wat slimmigheden bij stoplichten zitten?  We gaan het wel zien.

Even na 10 uur mocht Tour 1 vertrekken. Marcel had de plek van de eerste pijl doorgekregen, dus met zn allen achter de Bianchi van Marcel aan. Lekker keuvelend reden we richting Verburgh. Daar vonden we de eerste pijl naar het ABC-terrein. De snelheid schoot direct de lucht in en het keuvelen was pardoes over. We moesten even wat slingeren door Madestein om vervolgens via de Haagweg richting Monster te rijden. Voor Monster reden we wat kleine lusjes en werden we vervolgens naar het terrein van Westerhonk geleid.

De pijlen waren, voor FTCW-begrippen,  inderdaad redelijk groot , maar toch presteerden we het om een pijl te missen. Gelukkig kwamen we na een paar honderd meter op een T-splitsing terecht waar geen pijl stond. Hierdoor waren we er snel achter dat we fout zaten en konden we weer snel de juiste route zoeken. Boven op een heuvel troffen we de eerste controle. Door het missen van de pijl hadden we toch best een achterstand op de eersten, waardoor we in de achtervolging moesten.

Via de molen van Monster ging de route de duinen in naar ’s Gravenzande. In de verte zagen we de eersten rijden. Dit gaf de burger moed en konden we gedoseerd het gat dichtrijden. Vanuit de duinen moesten we naar ’s Gravezande en de Heenweg. Daar stond post 2. Vanuit de Heenweg ging de route via het Staelduinse bos naar de Maasdijk.
Inmiddels reed ik in een kopgroepje met Ed, John en Erwin. De snelheid zat er goed in, want we wisten dat we niet veel voorsprong hadden. Door de grotere pijlen was het  mogelijk om flink gas te blijven geven. Toch begon ik wat zenuwachtig te worden toen we onder aan de Dijk reden en al een paar kilometer geen pijl hadden gezien. Vertrouwend op de hint van Johan, toch maar vol doorgereden in de hoop een pijl te vinden voordat we in Maasluis uit zouden komen.

Twee weken geleden reed ik tijdens de vossenjacht onder aan de Maasdijk samen met Lars, een van de uitzetters van vandaag. We zeiden toen tegen elkaar: “Let goed op bij de trappetjes. Daar kunnen we zo overheen gestuurd worden!”. Hierdoor was ik vandaag extra alert bij de vele trappetjes van de Maasdijk. Vlak voor het Nollaantje stond er inderdaad een pijl een trappetje op. We zijn de trap op gesprint in de hoop dat de achtervolgers ons niet zouden zien.

Op het industrieterrein aan de overkant van de Maasdijk vonden we de derde controle. Er lagen geen kaartjes in, dus we lagen nog op kop. Vol gas naar  Westerlee, via wat onverharde paden naar de fietsbrug de Elseweg over. Daar de Kanaalweg op om richting de Zevengaten te rijden. Ondanks dat de pijlen best groot waren, begon ik bij de Kasteelweg weer te twijfelen of we een pijl gemist hadden. Een paar honderd meter verder stond gelukkig een pijl het tegelpaadje op. Met z’n vieren hielden we het tempo redelijk hoog, waardoor ik wel goed hoop had dat we vooruit konden blijven.
Vlak voor het tunneltje bij ’t Woud moesten we het fietspad naar Sjors Jansen op. Ik voelde direct nattigheid. We moeten toch zeker niet die verdomde grasdijk richting de Bontehaas op?..... En jawel hoor. Bij het loopbruggetje stond een pijltje naar rechts. Van de fiets af, bruggetje over en op het gras weer de fiets op om ruim 1,5 km over het gras te stoempen.

Ervaring leert dat je daar niet te hard moet starten, want na een paar honderd meter spuit het melkzuur uit je oren. Vanaf het begin heb ik dan ook een goed tempo ingezet. Na een paar honderd meter merkte ik de zojuist genoemde melkzuur de benen van mijn kompanen aan het kapen was. Voor mij het sein om de druk op de pedalen toch wat extra op te voeren. Halverwege het pad kwamen we een controle van WWV tegen en een stukje later zaten Lars en Mitch op een stoeltje op ons te wachten. Op een groot stuk karton stond “Zoek de vos”.  Ze hadden dit wel in tegengestelde richting gelegd, dus ik moest nog even doorrijden. Na zo’n 300 meter stond de vierde controle.

Daar merkte ik dat ik een meter of honderd voorsprong had op de andere drie, dus nu vol gas terug naar die gasten om de vos te zoeken. Bij de restemmer moest ik een keuze maken waar te gaan zoeken.  Ik koos voor de rechter kan en zag redelijk snel de kop van de vos boven het gras uitsteken. Nadat ik de ring erin gegooid had, kreeg ik van Lars de bevestiging dat ik gewonnen had. Hoppa. Erwin werd tweede, John derde en Edwin vierde.

Voor het klassement heb ik vandaag goede zaken gedaan. Door mijn gepruts van twee weken geleden en de 50 punten van Johan, was ik de leiding in het klassement aan hem kwijt geraakt. Door de winst van vandaag kom ik weer boven aan te staan, met Johan en Peter dicht op mijn hielen. Beetje spanning in het klassement maakt de vossenjacht extra leuk.  

Lars en Johan, bedankt voor het bedenken en uitzetten van de leuke rit. Er zat weer van alles in, wat er voor zorgt dat ik na zo’n vossenjacht vaak met leuke verhalen thuis kom.

Jan-Willem